De tune van Star Wars schalt door de luidspreker in onze hut: Tatatataaaataa, tatatataaaaataa, tatatatummm! Het was toch zeker nog geen tijd om op te staan. Dan horen we de expeditieleider, Augustin met een zangerig spaans accent: “Good morning…good morning Antarcticans! Today is Sunday the 27^th of February and we have left South America behind us. We are now crossing the Drake Passage and the weather is very calm”. Calm? De boot rolt van links naar rechts en het lijkt me onmogelijk om welke handeling dan ook uit te voeren. Maar Augustin heeft gelijk. Op de terugweg is er storm op de Drake en dan lijkt de heenweg opeens een stroll in the park. Ons grootste avontuur van deze reis was het zeker. We voeren met het schip de Ushuaia naar het continent dat bekend staat als ‘the end of the world’. Tijdens de lectures aan boord leerden we veel over dit relatief ongerepte gebied. Antarctica bevat het meeste water, maar er valt nauwelijks regen waardoor het tevens het droogste continent is. De koudste temperatuur op aarde is er ooit gemeten (-89 graden Celcius) en het is het meest afgelegen gebied. Vooral dat laatste record was goed merkbaar. Vanuit Ushuaia, Argentinië, deden we er 48 uur over om de South Shetland eilanden te bereiken. Daarvoor moesten we de beruchte Drake Passage oversteken, waar het heel normaal is om 80 knopen wind en golven van 8 meter hoog te vinden. Twee dagen lang bereidden we ons voor op de landingen die we op Antarctica zouden maken. Met 83 passagiers en 24 bemanningsleden van in totaal 23 nationaliteiten was het helemaal niet saai. Elmer maakte al snel nieuwe vrienden, o.a. met behulp van zijn Catanspel. Op de boot waren heel kleurrijke personen aanwezig, sommige zijn vrienden voor het leven geworden, anderen kon ik na 1 dag de ijskoude Antarctische wateren al ingooien. Op de 3^e dag kwamen de eerste ijsschotsen in zicht. En tot iedereens grote vreugde konden we die dag al een landing maken op een van de South Shetlands. Dus vlogen we naar onze hut om ons aan te kleden. Even snel ging dat niet: twee t-shirts, legging, 2 paar sokken, lange mouwen, trui, sjaal, regenjas, regenbroek, donsjack, muts, nog een sjaal, laarzen en… zwemvest. Vanaf de zijkant van de boot stapten we via een trappetje in Zodiacs die ons aan land brachten.

Zo hebben we in totaal 10 landingen gemaakt. De South Shetlands worden overbevolkt door pinguïns en zeehonden, het was nog lastig om niet te dichtbij te komen. Zo aan het einde van de zomer waren de eilanden niet bedekt met sneeuw en ijs, en liep je op kiezelstenen of lavazandachtig spul. Na vijf dagen reizen zetten we dan eindelijk voet op Antarctica bij een oude Argentijnse basis in een baai vol ijsschotsen. De basis was niet meer in gebruik door Argentinie en daar hadden de aanwezige gentoo pinguins handig gebruik van gemaakt, ze stonden er lekker uit de wind en hadden een goed uitzicht over de baai. De gletsjers maakten onheilspellende geluiden terwijl wij op Zodiacs tussen de ijsschotsen die van de gletsjers waren afgebroken doorvoeren. Het ijs had de mooiste blauw-wit tinten die ik ooit gezien heb. En op grote brokstukken lagen zeehonden te rusten, true seals, die zich nauwelijks aan onze aanwezigheid leken te storen. In het water dook voor ons een leopard seal op, hij was op een pinguïn aan het jagen en raakte even afgeleid door de Zodiac. Het was alsof we op een andere planeet terecht waren gekomen, de lucht zag er anders uit, er was nauwelijks geluid en de levende wezens die we aantroffen leken ons niet op te merken. En bijna kon ik Sir David Attenborough op de achtergrond commentaar horen leveren op datgene wat wij aanschouwden. Alsof we niet echt in Antarctisch water voeren, maar naar een door de BBC geproduceerde film keken. En het is pas nu ik dit schrijf dat het werkelijk tot  me doordringt welk een uitzonderlijk groots avontuur we vorige week hebben beleefd.

Denise

{ 2 comments }

Toen ik als klein jochie bij mijn Tante Ali op bezoek kwam waren er altijd leuke spelletjes te spelen. Mijn lievelingsspel (op Monopoly na natuurlijk) was een soort natuurbeschermingsspel waarbij het de bedoeling was dat je, op een speelbord dat de wereldkaart voorstelde, dieren uit exotische landen van uitsterven diende te behoeden. De panda uit China was het meest waard en als je op Mauritius terecht kwam moest je een beurt overslaan omdat daar de dodo ooit uitgeroeid was. Ik weet nog dat het me verbaasde dat je juist in Vuurland de pinguïn moest redden. Vuur en pinguïns hadden voor mijn gevoel bar weinig met elkaar te maken. Geen haar op mijn bolletje die vermoedde dat ik zelf ooit in dat Vuurland terecht zou komen, maar nu, dertig jaar later, ben ik er: Tierra del Fuego! Het uiterste puntje van Zuid-Amerika. Ik zal proberen om in de geest van dat spel me vriendelijk op te stellen jegens de pinguïns die hier wonen, al heb ik er nog niet een gezien. De natuur is overweldigend. Schitterende besneeuwde bergen geven een heus fin del mundo-gevoel. Een bizar feit is dat we hier eigenlijk ongeveer net zo Zuidelijk zijn als Nederland Noorderlijk is. Het valt dus allemaal wel mee met dat Zuidelijke.

Zuidelijker dan hier ben ik tijdens al mijn reizen nooit geweest, dat kan ook helemaal niet, want er bestaat niets Zuidelijkers. Alleen als je nog naar Antarctica zou gaan, zou je Zuidelijker zijn en naar Antarctica reizen is natuurlijk zotheid. Voorbestemd aan miljonairs die net niet genoeg geld hebben om een commerciële ruimtetour te maken, zodat ze in vredesnaam maar naar de Zuidpool gaan om toch nog een beetje op te kunnen scheppen tegen andere rijke knakkers op miljonairfairs.

Echter…. Blijkbaar bestaan er toch mogelijkheden voor reizigers zoals bijvoorbeeld Denise en Elmer om via last-minute boekingen een hut op een boot naar Antarctica te bemachtigen.

YES!

Wij gaan naar Antarctica!

{ 5 comments }

¡Hola!

De reis door Chile ging na enige vertraging van start. Hoewel ik het gevoel had dat we de tijd in Santiago moesten goedmaken, is onze reis in een lagere versnelling geraakt. Ons weekendje in Valparaiso deden we extreem rustig aan. Afgezien van het iets te dure hostal waar we moesten lobbyen om ontbijt te krijgen (het was toch een B&B?) en de slaapkamer vol Elvis pafernalia (haar amigo platonico) was het een fijn uitstapje. Valparaiso ligt op tientallen cerro’s (heuvels) die je kunt bereiken met antieke liftbakken. Vergelijkbaar met de liften van Lissabon. Het onderhoud is nogal duur en daarom besloot de gemeente onlangs om enkele liften te sluiten. Hoe die arme oude Chilenen dan naar boven komen is ons een raadsel. Het levert wel prachtige graffitiprotesten op. Valparaiso is beroemd om haar felgekleurde huizen die als een soort legobouwwerk tegen de cerro’s opgestapeld staan. De prachtige Casa La Sebastiana van Pablo Neruda is er te vinden en het is dé plek om verse vis te eten boven de Mercado. Via Santiago reisden we Zuidwaarts, naar Chillán, om de grootouders van twee van Elmers oud-leerlingen te bezoeken. Bij mensen thuis logeren is bijna altijd leuker dan in een hostal, je krijgt dan de échte verhalen over hun stad en land te horen en doorgaans  hebben ze goede reistips die je niet in de LP vindt. Bij deze familie werden wij extreem hartelijk ontvangen en kregen drie dagen lang alle lekkernijen uit de streek op ons bord en in ons glas. De kennismaking met de Chileense Longanizas en miel de umo (respectievelijk worst en honing)  waren erg prettig. In Chillán maakten we ook kennis met het fenomeen aardbeving. Een heel redelijke 7.0 op de schaal van Richter in de buurt van Concéption dat zo’n 100 km van Chillán ligt. Het was een heel bijzondere en onwerkelijke ervaring dat het hele huis staat te schudden waardoor je evenwichtsorgaan eventjes helemaal van slag is.

Per nachtbus verlieten we Chillán om na 8 uur rijden in Puerto Varas aan te komen. Dit dorp ligt aan Lago Llanquihue en is omgeven door vulkanen.  In de jaren ’30 van de vorige eeuw zijn veel Duitsers naar dit gebied geëmigreerd en dat is nog steeds goed zichtbaar. Apfelstrudel en kuchen con frutas vind je hier in overvloed. Afgelopen week hebben we een gedoemd te mislukken actie ondernomen. Per mountainbike zouden we naar Ensenada fietsen om vanuit daar een nationaal park te bezoeken (wederom per fiets) en wandelingen te maken. Het weerbericht beloofde weinig goeds, maar dat zouden wij niet in de weg laten staan aan ons avontuur. Het werd een hele beproeving. De fietszadels waren te klein en te hard. Mijn oude knieblessure speelde al na 10 km fietsen op. Onze dagrugzakken bleken veel te zwaar voor transport op de mountainbike en het fietspad bleek non-existent waardoor we feitelijk op de 2-baans snelweg fietsten. De B&B in Ensenada was gelukkig een fantastische plek, mocht je ooit in de buurt zijn, dan mag je CasaKo niet missen. De wandelingen in de buurt waren, ondanks enige regenval, ook prachtig. Gisteren moesten we echter 45 km terugfietsen door de stromende regen. De buschauffeur weigerde ons mee te nemen, die turistas suzios konden wat hem betreft in de modder zakken. Na 15 km meer klunen dan fietsen zaten we onder de modder dankzij voorbijzoevende automobilisten, waren mijn handen verkleumd en was mijn gezicht rood van inspanning en kou. We zagen er wel de humor van in. Wij houden helemaal niet van fietsen op mountainbikes en daar reden we dan in de striemende regen langs de snelweg. Om het feest compleet te maken ging mijn achterband lek. Dat bleek onze redding. Een alleraardigst Chileens stel wilde ons en de fietsen wel meenemen. Dat scheelde ons toch ruim 30 km lopen. We konden ons Spaans oefenen (muchos muchos gracias!) en onze gastheer vertellen dat zijn favoriete artiest, Boney M, uit ons land afkomstig was.  Over een paar uurtjes verlaten we Los Lagos en vliegen naar Punta Arenas in Patagonië. Het zal er wel koud en nat zijn, maar zolang we ons niet fietsend verplaatsten denk ik dat we ons wel gaan redden.

Chao!

Denise

{ 5 comments }